وقتی قانون اساسی کشور را ورق می زنیم، خیلی اصل و اصول های منطقی و به جا در آن به چشم می خورد. در یکی از اصل های این قانون اساسی، آمده است که آموزش در کشور ما برعموم آزاد و رایگان هست، تا سال ها این اصل با تمام قدرت اجرا می شد و همه اقشار مردم بدون هیچ گونه نگرانی به امر آموزش می پرداختند و با علاقه وافر به آموختن مبادرت می ورزیدند. اما چند سالی است که این اصل به کلی فراموش شده و کمتر آثاری از آن دراکثر مراکز آموزشی کشور، بخصوص در آموزش و پرورش و آموزش عالی، دیده می شود. پذیرش دانشجو در دانشگاه های رایگان ملی یا همان سراسری به شدت رو به کاهش است و در مقابل پذیرش در دانشگاه های پولی حرکت صعودی دارد و چندین برابر، بیشتر از دانشگاه های رایگان دانشجو می پذیرند، چون نان آور، در آمد زا و حساب بانکی پر کن هستند.کار به جای رسیده است که حتی بعضی دانشگاه های پولی با ارسال پیامک های فراوان به افراد گوناگون وگاهی تبلیغ در رسانه ها و مطبوعات، اعلام می دارند که در تمام مقاطع تحصیلی بدون کنکور، دانشجو می پذیرند(فقط کافی است خود دانشجو یا اولیای دم ببخشید، اولیای دانشجو سر کیسه پراز پول را شل کنند)۰وقتی پای پول در میان باشد، توقع قبولی بدون زحمت دانشجو هم زیاد می شود و اغلب چنین دانشجوی انتظار دارد، بدون هیچ گونه تلاش و مطالعه و بر اساس معامله تهاتری، استاد گرامی در آن واحد درسی، بهترین نمره را به دانشجو در طبق اخلاص قرار داده و تقدیم کارنامه درخشان دانشجو نماید